Προς τη θάλασσα

Ένας ένας οι φίλοι ποιητές
σκάβουν το λάκκο τους

συνήθως ο ένας τ’ αλλουνού
κι ας μοιράζουν αβρότητες σε
συγκεντρώσεις,
κρυφίως ονείρευονται
αφανισμούς, εξοντώσεις
μονομαχίες
Στα φανερά
όλοι αγαπιούνται μα
καλό θα είναι αν βρεθείς ανάμεσά τους
να την φυλάς την πλάτη σου
στο τέλος πάντα μένει μόνο ένας
σχεδόν ατσαλάκωτος, με λίγη
σκόνη στο μπατζάκι

τινάζει με το χέρι, φτιάχνει λίγο τα μαλλιά
και προχωρά αγέρωχος προς την αθανασία

 

σκέφτομαι
καθώς ο πρωτοπόρος θα μας έχει φλομώσει
ξεμακραίνοντας
να δώσω μια και να το σκάσω
να το κόψω προς τη θάλασσα, αφήνοντας
την αθανασία και το λάκκο μου να περιμένουν

Advertisements