γενέθλια

Τριανταπέντε χρόνια πριν, στη 1:45 τα ξημερώματα ακούστηκε πρώτη φορά το κλάμμα μου. Για αυτό ίσως να αγαπώ τα ξημερώματα, να μην κοιμάμαι ποτέ σχεδόν πριν από τη 1:45…
Βαθειά μέσα στα κύτταρά μου η μνήμη κινεί τα νήματα.
Τρίτα γενέθλια εκτός.
Αλλά αυτή τη φορά δεν θα μιλήσω για όσα πέρασαν, για τα ιστορικά γενέθλια στην Πουκεβίλ, τα εκτός ελέγχου γενέθλια στη  Σωσιπάτρου…τα γενέθλια στα επείγοντα του Ρίου…δεν θα μιλήσω για όσα πέρασαν…
Για αυτά που δεν πρόλαβα, για τα ανικανοποίητα, για τα ανείπωτα, τα ματαιωμένα, τα τελειωμένα με κάθε τρόπο.
Θέλω να μιλήσω για το εδώ.
Κι ίσως για πρώτη φορά το μετά.
Εδώ λοιπόν που είμαι γεμίζω από αγάπη- από αυτήν που είναι δίπλα μου αλλά κι από αυτή που καλύπτει αποστάσεις με κάθε μέσο για να με βρει/ γιατί είναι αλήθεια ότι αν κάτι έκανα σωστά στη ζωή μου, είναι ότι αγάπησα και αγαπώ πολύ και φανατικά και αμετανόητα.
Μέσα από την αγκαλιά των δικών μου ανθρώπων γίνομαι κάθε φορά ένας καινούργιος ολόκληρος άνθρωπος. Έτοιμη να βγω και να παλέψω.
Τα χρόνια που πέρασαν μου έφεραν καινούργιους φίλους – ακόμα ακόμα και κάποιους παλιούς που μας ξανάσμιξε η τύχη…
Έτσι λοιπόν, σήμερα θα μαζευτούμε ξανά, αυτή τη φορά στην Αρμπαλέτ, φίλοι νέοι, παλιοί και αιώνιοι που αλλάζουν τρένα, αεροπλάνα για να είναι εδώ, αψηφώντας τα χιλιόμετρα και το χρόνο.

Κι όσο για αυτά που δεν έχω κάνει ακόμα, χαίρομαι και δεν λυπάμαι, γιατί μετά από τόσες διαδρομές παραμένουν ακόμα όνειρα στο συρτάρι έτοιμα να βάλουν φωτιά στη ρουτίνα.
Θα τη διασχίσω την Αμερική με αυτοκίνητο. Θα το τελειώσω το επόμενο βιβλίο. Θα κάνω κι άλλα πειράματα. Θα συνεχίσω να φωνάζω για τον αδύναμο. Θα ονειρεύομαι πάντα ουτοπίες. Θα μου φερθώ καλύτερα. Δεν θα σταματήσω να πιστεύω στο μαζί.

Κι όσο για το μετά, ειλικρινά δεν ξέρω πού θα με βρει, ελπίζω όμως να με βρει με καλή παρέα.

 

 

Advertisements