μονάχα η περιέργεια

Οι φίλοι μου λένε ότι αγαπώ τη μουσική για καταθλιπτικούς
Δεν σκέφτηκαν ποτέ ότι κι εγώ ίσως είμαι.
Μια μουσική για καταθλιπτικούς.
Ένα μάτσο ποιήματα γεμάτα απωθημένα.
Μία ασύνταχτη πρόταση στο πόδι.
Ένας ήχος σε κιθάρα ξεκούρδιστη.
Η τελευταία ταλάντωση της χορδής πριν σπάσει.
Δεν σκέφτηκαν ποτέ αν αντί για ομιλία
εγώ μεταφράζω συμφορές κι αμίλητα.
Κι ας είμαι εγώ ο κλόουν του πάρτυ
στα μάτια μου φωλιαζει, μου είπαν χτες, το βλέμμα
του κρεμασμένου
αυτή η αδιόρατη θλίψη
της γνώσης η πικρή μελαγχολία
αυτή η κατάρα της ευφυΐας
η μοναξιά των μεγάλων δρόμων
των αξημέρωτων νυχτερινών διαδρομών
σε παραθάλασσιες οδούς και στις μεγαλουπόλεις

σαν να κρύβω μέσα μου του κόσμου την οδύνη
το μεγάλο λυγμό και το μέγα σπασμό

σημάδια ψημένα στο αλάτι
σώμα από χαρτί και λέξεις φλέβες

στο σώμα μου κουβαλάω το ανείπωτο

μην ακουμπάς- αυτό που με κρατά ζωντανή
δεν είσαι εσύ
ούτε καν η αγάπη
δεν φτάνει η αγάπη
ποτέ δεν έφτανε

αυτό που με κρατά ζωντανή
είναι μια λύσσα επιβίωσης από ένστικτο
μια αδηφάγα προσμονή και
περιέργεια

το ξέρω είναι δύσκολο να το δεχτείς
πως δεν σε έχω ανάγκη
πώς μόνο από κέφι σε βάζω δίπλα μου
κι από κέφι θα σε βγάλω

τις έχω λαιμοπνίξει εγώ τις ανάγκες μου
με τα γυμνά μου χέρια

η περιέργεια με σώζει

μονάχα η περιέργεια

Advertisements