από τα παλιά

sometimes the universe has a weird sense of humor

Το καβουκι

Φόρεσε τα αλήτικα παπούτσια του, το σκισμένο τζην, το ξεθωριασμένο μαύρο μπλουζάκι του. Ρούχα που κάπου είχε παραχώσει, είχε ξεχάσει την ύπαρξή τους. Ρούχα που μύριζαν τσιγάρο. Ντυμένος, ωραίος και μελαγχολικός κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Ο Κόστια του θύμιζε κάτι από τα παλιά. Προσπάθησε να σκεφτεί. Η φετιχοποίηση της συνύπαρξης με κάθε μέσο και όποιο κόστος. Ο Κόστια φοβόταν τη φθορά. Είχε διαλέξει τον λάθος δρόμο, ίσως κάτι να είχε διαβάσει λάθος. Η λογική του δεν τον βοηθούσε. Ποτέ δεν το είχε βοηθήσει. Η λογική του βρομούσε σαν κατουρημένη σκοτεινή γωνία δυο- τρία στενά πίσω από την πλατεία. Ποια πλατεία; Εκεί που γύριζε μόνος του ώρες ολόκληρες καπνίζοντας και πίνοντας μπύρα. Μόνος, με τα ίδια ρούχα που θυμήθηκε να φορέσει και σήμερα. Στριφογύριζε με τις σκέψεις του κουλουριασμένες σε φάσεις στενάχωρες, όπως χθες το βράδυ τριγυρνούσε στο κρεβάτι του χωρίς να μπορεί να κλείσει μάτι, κάνοντας ότι μπορεί για να θυμηθεί…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 138 επιπλέον λέξεις

Advertisements