La poesía es un arma cargada de futuro – Γκαμπριέλ Θελάγια / μτφ Γ. Ανδρουλιδάκης/ μτφ Ά. Νιαράκη

poesianecesaria

Gabriel Celaya

 

La poesía es un arma cargada de futuro

Cuando ya nada se espera personalmente exaltante,
mas se palpita y se sigue más acá de la conciencia,
fieramente existiendo, ciegamente afirmado,
como un pulso que golpea las tinieblas,

cuando se miran de frente
los vertiginosos ojos claros de la muerte,
se dicen las verdades:
las bárbaras, terribles, amorosas crueldades.

Se dicen los poemas
que ensanchan los pulmones de cuantos, asfixiados,
piden ser, piden ritmo,
piden ley para aquello que sienten excesivo.

Con la velocidad del instinto,
con el rayo del prodigio,
como mágica evidencia, lo real se nos convierte
en lo idéntico a sí mismo.

Poesía para el pobre, poesía necesaria
como el pan de cada día,
como el aire que exigimos trece veces por minuto,
para ser y en tanto somos dar un sí que glorifica.

Porque vivimos a golpes, porque apenas si nos dejan
decir que somos quien somos,
nuestros cantares no pueden ser sin pecado un adorno.
Estamos tocando el fondo.

Maldigo la poesía concebida como un lujo
cultural por los neutrales
que, lavándose las manos, se desentienden y evaden.
Maldigo la poesía de quien no toma partido hasta mancharse.

Hago mías las faltas. Siento en mí a cuantos sufren
y canto respirando.
Canto, y canto, y cantando más allá de mis penas
personales, me ensancho.

Quisiera daros vida, provocar nuevos actos,
y calculo por eso con técnica qué puedo.
Me siento un ingeniero del verso y un obrero
que trabaja con otros a España en sus aceros.

Tal es mi poesía: poesía-herramienta
a la vez que latido de lo unánime y ciego.
Tal es, arma cargada de futuro expansivo
con que te apunto al pecho.

No es una poesía gota a gota pensada.
No es un bello producto. No es un fruto perfecto.
Es algo como el aire que todos respiramos
y es el canto que espacia cuanto dentro llevamos.

Son palabras que todos repetimos sintiendo
como nuestras, y vuelan. Son más que lo mentado.
Son lo más necesario: lo que no tiene nombre.
Son gritos en el cielo, y en la tierra son actos.

Η ποίηση είναι ένα όπλο που γεμίζει με το μέλλον  [μτφ Γιάννης Ανδρουλιδάκης]

Όταν πια τίποτα το συναρπαστικό δεν περιμένουμε για εμάς περισσότερο
παλλόμαστε και περισσότερο πλησιάζουμε στη συνείδηση
ζώντας σαν αγρίμια που επιτίθενται στα τυφλά
και σαν σφιγμός που χτυπά μέσα στο σκοτάδι


Όταν κοιτάμε κατά πρόσωπο
τα ιλιγγιώδη καθαρά μάτια του θανάτου
λέμε αλήθειες:

τις βάρβαρες, τις τρομερές, τις ερωτικές ωμότητες


Λέμε τα ποιήματα
που ανοίγουν τα πνευμόνια όλων εκείνων που ασφυκτιούν
που ζητούν να υπάρξουν,

που ζητούν τον ρυθμό που ζητούν μέτρο
για όσους νιώθουν την υπερβολή.


Με την ταχύτητα του ενστίκτου
με τη φωτεινότητα του θαύματος
σαν μια μαγική βεβαιότητα,
η πραγματικότητα μας μεταμορφώνει
στον ίδιο μας τον εαυτό

Ποίηση για τον φτωχό, ποίηση αναγκαία
σαν το ψωμί της κάθε ημέρας
σαν τον αέρα που χρειαζόμαστε 13 φορές τη μέρα

για να είμαστε στο ύψος της ύπαρξής μας
για να δώσουμε την κατάφαση που μας δοξάζει

Καθώς ζούμε με τη γροθιά και ίσα που μας αφήνουν
να πούμε ότι είμαστε αυτοί που είμαστε

τα τραγούδια μας δεν μπορούν να είναι στολίδια χωρίς αμαρτία
Ακουμπάνε στον πάτο του βάθους.

Καταριέμαι την ουδέτερη ποίηση που περνιέται για πολυτέλεια.
Όλων εκείνων που νίπτουν τα χέρια τους, αδιαφορούν και ξεφεύγουν.
Καταριέμαι την ποίηση εκείνων που δεν δρουν μέχρι να βρωμίσουν ως το μεδούλι


Κάνω δικά μου τα λάθη μας
και τον πόνο μας, των ανθρώπων,
και τραγουδώ όπως αναπνέω.

Τραγουδώ και τραγουδώντας πέρα από τους προσωπικούς μου πόνους, μεγαλώνω.

Θα ήθελα να σας δώσω ζωή και να προκαλέσω καινούριες πράξεις
Νιώθω ένας μηχανικός του σκουληκιού, ένας εργάτης
που δουλεύει μαζί με άλλους το ατσάλι της Ισπανίας.


Τέτοια είναι η ποίησή μου: ποίηση – εργαλείο
ομόφωνο χτύπημα της καρδιάς και τυφλή ταυτόχρονα.


Τέτοια είναι,
όπλο που γεμίζει με το διάχυτο μέλλον μέσα από την οποία κοιτώ την καρδιά σου.

Δεν είναι ποίηση που σκέπτεται σταλιά τη σταλιά.
Δεν είναι όμορφο προϊόν. Δεν είναι τέλειο φρούτο.

Μοιάζει με τον άερα που αναπνέουμε.
Είναι το τραγούδι που ανοίγει χώρους
σε αυτό που κουβαλάμε μέσα μας.


Είναι λέξεις που τις επαναλαμβάνουμε, βιώνοντάς τις σαν δικές μας
κι έπειτα πετάνε. Δεν είναι πια αυτό που ονομάζουν
αλλά κάτι σημαντικότερο:
αυτό που δεν έχει όνομα.

Είναι κραυγές στον ουρανό και πάνω στη Γη είναι πράξεις.

Η ποίηση είναι ένα όπλο γεμισμένο με μέλλον [μτφ Ά. Νιαράκη]

Όταν τίποτα δεν προμηνύει προσωπική ανάταση,
αλλά πάλλεται κι εξακολουθεί από πλευράς συνείδησης,
ισχυρά  να υπάρχει, τυφλά κεκυρωμένο,
σαν ένας παλμός που χτυπά στο σκοτάδι,

 

Όταν προβάλλει εμπρός

Τα ιλιγγιώδη καθαρά μάτια του θανάτου

Λένε την αλήθεια,

Τις βάρβαρες, τρομερές, τρυφερές σκληρότητες.

 

Λένε τα ποιήματα

Που φουσκώνουν τα πνευμόνια, όσων ασφυκτιούν

Ζητώντας να είναι, ζητώντας ρυθμό, ζητώντας νόμο

Για αυτούς που αισθάνονται να περισσεύουν.

Με την ταχύτητα του ενστίκτου,
με την αχτίδα του θαύματος,
ως μαγικά αποδεικτικά στοιχεία, το πραγματικό μας μεταμορφώνει

Σε αυτό που ταυτόσημο με τον εαυτό του είναι.

Ποίηση για τους φτωχούς, ποίηση απαραίτητη
όπως το ψωμί της κάθε μέρας,

Σαν τον αέρα που απαιτείται δεκατρείς φορές το λεπτό,

Για να υπάρχουμε και να έχουμε έναν εαυτό που δοξάζει


Επειδή ζούμε σε σοκ, επειδή μόνο αν μας αφήσουν λέμε ότι
Είμαστε αυτό που είμαστε,
τα τραγούδια μας δεν μπορούν να είναι δίχως αμαρτία ένα στολίδι.
Πιάνουμε πάτο.


Κατάρα η ποίηση που θεωρείται πολυτέλεια
κουλτουριάρικη για τους ουδέτερους
που, νίπτοντας τας χείρας τους, αποστρέφονται και φεύγουν.
Κατάρα η ποίηση αυτών που δεν παίρνουν θέση

μέχρι να λερωθούν.

 

Κάνω δικά μου τα λάθη.
Αισθάνομαι μέσα μου όσους υποφέρουν
και τραγουδώ ανασαίνοντας.
Τραγουδώ, και τραγουδώ, και τραγουδώντας πέρα από τις προσωπικές μου θλίψεις, διευρύνομαι.


Θέλω να σου δώσω ζωή, να προκαλέσω νέες πράξεις,
και βασίζομαι σε αυτό, με όση τέχνη διαθέτω.
Είμαι μηχανικός των στίχων, ένας εργάτης
που δουλεύει όπως κι άλλοι το ατσάλι της Ισπανίας.

 

 

Αυτή είναι η ποίησή μου: ποίηση – εργαλείο

 

Αυτή είναι, ένα όπλο γεμισμένο με μέλλον διευρυνόμενο

Που σε σημαδεύει στο στήθος .

 

Δεν είναι μια ποίηση σταγόνα τη σταγόνα σχεδιασμένη

Δεν είναι ένα όμορφο προϊόν. Δεν είναι ένα τέλειο φρούτο.

Είναι σαν τον αέρα που ανασαίνουμε όλοι

Και σαν το τραγούδι που βγάζει έξω

Ότι μέσα μας κουβαλάμε.

 

Είναι λέξεις που όλοι εξακολουθούμε να νιώθουμε σαν

Δικές μας, και πετούν. Είναι τόσα περισσότερα από το σημαίνον.

Είναι το πιο αναγκαίο πράγμα: αυτό που όνομα δεν έχει

Είναι φωνές στον ουρανό και στη γη είναι πράξεις.

Advertisements