μέχρι λιποθυμίας

Θα αναρριχηθώ στο σώμα σου
όπως ο κισσός σε τοίχο σπιτιού γκρεμισμένου
περικοκλάδες τα χέρια μου
τον κορμό σου θα αγκαλιάσουν

θα τυλιχτούν σφιχτά γύρω από τη μέση
και το λαιμό σου, θα σε ξεσκίσω με τα
αγκάθια και τα τρυφερά μου φύλλα
κορμί που λυγίζει – δες
μα ποτέ δε σπάει

και τα σέπαλα μου θα ανοίξουν απαλά
να υποδεχτούν το κεντρί σου
γιατί είναι η άνοιξη η πιο αθώα
δικαιολογία, να μπεις, να τρυγήσεις
τη γύρη μου μέχρι λιποθυμίας

Advertisements