Η ατραπός της μνήμης

Rom Villaseran

Rom Villaseran – From Stardust to Stardust

Η ασωτία της ενάργειας γεμίζει τον αέρα με σπινθήρες. Αναλαμπές σκοταδιού μαυρίζουν για λίγο την εικόνα. Τα δωμάτια γεμίζουν με σκόνη. Αυτή που ανακατεύει το υλικό των άστρων με τα απολεπισμένα κύτταρά μας. Στο ίδιο δωμάτιο. Με άλλη επίπλωση. Κι όμως δεν μπορεί. Κάτι θα έχει διασωθεί από τη σκόνη σου. Σε κάποια γωνιά ένα τετραγωνικό χιλιοστό θα είναι καλυμμένο με σκόνη δική σου.

Για αυτό έχω ανάγκη να επιστρέφω, για αυτό ποτέ δεν φεύγω για πάντα. Για αυτό όλες μου οι κομμένες γέφυρες ξαναμπαλώνονται τακτικά.

Έχω ανάγκη αυτή την υποψία σκόνης. Αυτό το νέφος με τις άπειρες πιθανές θέσεις ώστε να μην είναι πουθενά και ταυτοχρόνως ισοπίθανα μπορεί να αγγίζω με το χέρι μου.

 Αυτή η σκόνη είναι το υλικό της μνήμης μου.

Από αυτή ανασυσταίνω ολογράμματα. Μυρωδιές, βλέμματα. Ήχους, τόνους φωνής. Χρώμα. Μπλε γκρι της λησμονιάς και της ορφάνιας.

Χωρίς αυτή τη σκόνη, πατέρα, τα άστρα διαβρώνονται επί ματαίω.

24/03/2011

Advertisements