Παράσημα

Μακάριοι οι αδαείς, οι αδιάβαστοι, οι ηλίθιοι. Γιατί μπορούν να χαίρονται με τα σκατά που τους σερβίρουν. Το αυτό και στην ποίηση,

Δεν θέλω να είμαι παλλακίδα καθισμένη στα πόδια της εξουσίας. Πινέζα θέλω, στο μαλακό του κράτους υπογάστριο.

Να ορμάς στην ποίηση με θηλυκή αλληλεγγύη. Μην την αφήνεις βορά σε άγαρμπα χέρια
φαλλοφόρων.

Να κάνεις το φτωχό, κρατικοδίαιτα. Το άλλο πρόσωπο της επανάστασης.

Να είσαι πιο συστημικός κι από αυτούς που ξεχέζεις.

Να κάνεις κρα για λίγη σημασία.

Να καίγεσαι στις φωτιές που άλλοι ανάψαν για πάρτη τους.

Να δανείζεσαι ενθουσιασμούς.

Να γλύφεις συστηματικά εκεί που φτύνει αυτός που θα θελες να ήσουν.

Να ονειρεύεσαι θρόνους.

Να σερβίρεις χτεσινό φαί σε πορσελάνινο σερβίτσιο.

Να γίνεις όσο το δυνατόν πιο δογματικός για να χωράς μόνο εσύ σαν αυθεντία.

Να πηγαίνεις μπροστά με την όπισθεν.

Να είσαι «καλούλης». Κι όταν δε λειτουργεί να ξερνάς χολή κι αγένεια.

Ερπετό που ανοίγει δρόμους με δανεικούς οδοστρωτήρες.

Ποιήματα, προεκτάσεις έπαρσης, δικαιολογίες αβίωτου.

Η ποίηση ως εργαλείο επανεφεύρεσης εαυτού.

Η ποίηση κομματική ταυτότητα.

Η ποίηση ως παράσημο ανδρείας.

Φτιασιδωμένο λεκτικό κατασκεύασμα προς συγκεκριμένη χρήση.

Η ποίηση.

Λευκός φώσφορος που αναφλέγεται στα χέρια σου.

 

 

 

 

Advertisements