Προσδιορισμός

 

Αυτό.
Το δυσανάγνωστο.
Το ποτέ.

 

 

Πραξικοποιηματική λαγνεία λέξεων ορίων όρεων απάτητων ασύνδετων κορυφών η σύνδεση, αποδόμηση ως εγκατάλειψη της δομής, χωρίς σαρκίον, δόγμα και νερό απαλλοτροίωση πάσχοντων κανόνων, μόνο τα αναγκαία, μόνο το φωτοστέφανο στην κάννη, ένας ονειρεμένος φόνος ο στραγγαλισμός της στίξεως, σου μιλάω θα πει ομιλούσα διάνοια, η γλώσσα μου ως προέκταση της σκέψης, καταργώ το σώμα, το όργανο, την γλώσσινη σάρκα και απομένει η ιδέα, το εργαλείο η εκφορά το νόημα. Η γύμνια δεν προμηνύει ένδεια, η απογύμνωση βοηθά να δεις καθαρά. Τα μάτια μου κοιτάζουν μα δε βλέπουν πέρα από αυτό που φαίνεται, δεν έχω ορίζοντα στην πόλη χάνεται το βάθος όλα ένα πλάνο ξεχνάω το φόντο οι μνήμες έρχονται με την παλίρροια με το πρώτο φως ξαναφεύγουν οι νεκροί για το μνήμα τους αν είμαι μακρυά αν είμαι εδώ αν έχω μόνο μπετό χάνω τις μνήμες το φως το χρόνο τη μέρα μόνο νύχτες δωρίζει η πόλη φώτα από νέον και ακάθαρτα ρυάκια στους υπόνομους.

[Υπέρθεση- work in progress]

[photo: Ebon Heath- Visual Poetry]

Ebon_Heath_visual_poetry

Advertisements