το μυστικό της επιτυχίας

κυδώνι

Διάβασα κάπου ένα ποίημα
μίλαγε για γλυκό κυδώνι- και σε θυμήθηκα
να κάθεσαι στην πολυθρόνα σου δίπλα
στο τζάκι, φορώντας ακόμα το σακάκι σου
το γκρι ψαροκόκκαλο με τα δερμάτινα μπαλώματα
στους αγκώνες και να καθαρίζεις κυδώνια με το μαχαίρι της κουζίνας,
εμένα μου έδινες τις φλούδες
να τις πετάω μες στο τζάκι και που και που
μου έβαζες στο στόμα λίγο κυδωνι φρεσκοκομμένο
σαν μικρό μισοφέγγαρο.
Μετά πήγαινες στο κουζινάκι και το έβραζες
σε μια κατσαρόλα μαζί με αρμπαρόριζα και λίγο
λεμονάκι και το σιρόπιαζες με απέραντη υπομονή
και κινήσεις γαλαντόμου.
Πόσο αργούσε να κρυώσει για να το βάλουμε
στο βάζο…
ακόμα θυμάμαι το πορτοκαλί χρώμα του σιροπιού
και το αμύγδαλο το καβουρδισμένο.
Αν ήσουν γλυκό πατέρα κυδώνι θα ήσουν
κι όταν επιστρέψω θα ήθελα να δοκιμάσω
να δω αν πετυχαίνουν από μνήμης οι συνταγές
κι αν τελικά τα δάκρυα κρύβουν το μυστικό
της επιτυχίας

Advertisements