all the way down

η εράσμια στωικότητα του χρόνου

οι σκανδαλώδεις ατασθαλίες της ζωής
που παρά τον παραμονεύοντα θάνατο
εξακολουθεί να κατηφορίζει της χαράς και

της άγνοιας τον δρόμο- all the way down

[ξαπλώνεις στα σεντόνια, πρόβα θανάτου
για αυτό ο έρωτας αξίζει παθιασμένος
με την μανία να ξορκίσεις την αδράνεια

με τη λύσσα την ακινησία]

η αιωνιότητα στέκεται στη γωνία

είναι κρύα κι από μάρμαρο
λαξευμένη από άτσαλους απόφοιτους της καλών τεχνών
ή απλώς από μαρμαράδες εργολάβους τελευταίων κατοικιών

[πλάκα έχεις
έτσι όπως χαζεύεις το όνομά σου στην εφημερίδα
και στην έντυπη και στην ηλεκτρονική βερζιόν]

τόση αισθητική για το τίποτα
εδώ και τώρα εξαργύρωση
της αμεσότητας του μέσου
εδώ και τώρα εγγύτητα και αλληλεγγύη
και αγκάλιασμα

με όλες τις αόρατες περσόνες αγκαζέ
που θα αποκτήσουν πόδια
δυό παλάμες για χειροκρότημα
κι ένα αντίγραφο στο χέρι

[είμαι ένα σαρκίο γεμάτο άρνηση
πνεύμα αντιλογίας που έλεγαν και οι δάσκαλοι
όλοι ανεξαιρέτως στους γονείς μου
με την καρτέλα ανά χείρας και την περηφάνια
για το τρελό αποτέλεσμα του αθροίσματος]

σαν να με βλέπω πάλι
να το σκάω από το ανοιχτό παράθυρο
της αίθουσας για να πάρω αέρα
να πάρω δρόμο, φόρα, το μάθημά μου
εκτός της αιθούσης κι επί τα αυτά της πλατείας

δεν είναι που δεν έχουμε συλλογική μνήμη
ή που ο καθείς κοιτάζει όπου λάχει
είναι που δεν υπάρχει συλλογική τσίπα
γιατί κι αυτή από το ατομικό εκπορεύεται
κι όταν το ατομικό εκπορνεύεται φορώντας στέμματα
τότε θα περιμένουμε όλοι καμώνοντας τους ανήξερους
κάποιον μικρό αρκετά, ή ίσως τρελλό αρκετά για
να δικαιούται λίγη αθωότητα
που θα φωνάξει » ο βασιλιάς είναι γυμνός»

μα ούτε και τότε θα περισσέψει η ντροπή
το πλήθος θα ζυγίσει δυνάμεις
κι ανάλογα θα πράξει
είναι τόσο δύσκολο να προβλέψεις

την απόσταση από την επανάσταση

μέχρι το

«τρόφιμος ψυχιατρείου πια, ο χτεσινός ταραξίας»

 

 

Advertisements