σπίτι…

ένα υπέροχο κείμενο- ταξίδι- αγκαλιά και φυγή ταυτόχρονα

Katabran's Blog

θυμόμουν πως έξω από το παράθυρο είχαμε μια ελιά και δεν τολμούσα ν’ απλώσω χέρι πάνω της…

θυμόμουν πως δεν έφτανα ν’ απλώσω χέρι πάνω της…

θυμόμουν πως μέσα από το παράθυρο είχαμε ένα τραπέζι με μια λάμπα πετρελαίου πάνω του…

θυμόμουν τη μουγκαμάρα μου…

ήταν ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, του παιχνιδιού που παίζεται από ανθρώπους αλλά εμπαίζει ταυτοχρόνως αυτούς…

κρυφά, θαμμένα στην ψυχή μου την παιδική, ξεδιαλύνουν ανάμεσα από φλόγες και σπίθες αναμνήσεις γλυκές ή πικρές, παγωμένες ή ζεστές, ξένοιαστες μέρες χαράς…

η νοσταλγία για κείνη την εποχή, κείνο το χωριό, κείνο το σπίτι φέρνει στα χείλη μου ένα σφύριγμα μελωδικό και παραπονιάρικο…

τώρα την άβυσσο ρωτώ, πώς βρέθηκα εδώ πέρα…

θυμόμουν το ταβάνι που έσταζε μέσα στην εμαγιέ  σουπιέρα…

θυμόμουν το νερό που βρίσκαμε παγωμένο το πρωί μέσα στην κανάτα…

θυμόμουν πως είχα αδειάσει μια καράφα ξύδι πάνω στην  σμυρνιά γιαγιά μου που ‘χε θυμώσει με τα καπρίτσια…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 226 επιπλέον λέξεις

Advertisements