ποιήματα στο poema

[…]

Ο ήλιος καίει τα χέρια μου
το δέρμα μου˙
στη μήτρα μου μια πιθανότητα ζωής
γίνεται αίμα και γλιστρά προς τα κάτω
-εκεί που η ζωή ανακυκλώνει τα υλικά της.
Μητέρα γη- μια ξαφνική ορμή
με  κυριεύει
εγώ και οι μέρες μου αγκαλιά
ξαπλώνουμε προκλητικά στον ήλιο,
-μες στο γρασίδι των νεκρών-
με τη φαλτσέτα του χρόνου
να σκουριάζει απολογητικά
κάτω απ’ τη ράχη μας

 

περισσότερα εδώ:

 

http://www.poema.gr/poem.php?id=399&pid=

Advertisements