πάτρα – καϊάφας

εμείς που κάθε μέρα την περνούσαμε μαζί
τώρα φύλλα από τράπουλα στον άνεμο
κάποιοι προσγειωθήκαμε από την καλή
κάποιοι από την ανάποδη
θα συναντηθούμε ξανά
μα όχι όλοι-
κάποιοι θα ταξιδεύουν αδιάκοπα
η απουσία είναι ύπουλο τραύμα
στην αρχή δεν την καταλαβαίνεις
μετά συνηθίζεις (ναι συνηθίζεις)
κι ένα πρωί ξυπνάς κι έχουν περάσει χρόνια

εμείς που θέλαμε να φτιάξουμε ένα χωριό
για να γεράσουμε μαζί
σκορπίσαμε σε πόλεις αφιλόξενες
μα μένει πάντα μια γραμμή -μιαν αδιόρατη κλωστή
να μας ενώνει
μια τεθλασμένη αναπνοή
ένα καμμένο δάσος
μία άδεια σκηνή που στήσαμε
για τους απόντες
για αυτούς που χάθηκαν στη διαδρομή
και για όσους μέσα στη νύχτα βρέθηκαν
και δοκίμασαν για λίγο από το κρασί μας

για όλες τις κούπες που μοιράστηκαν
για την τελευταία γουλιά που προσφέρθηκε
στον ξένο
για όλα τα γέλια που ξυπνήσαν γειτονιές
για τα πρόσωπα που χάθηκαν στις αγκαλιές
μένω σήμερα να κοιτάζω από ένα παράθυρο

ένα κομμάτι ουρανού (που δεν είναι το ίδιο)-
που ποτέ δεν θα είναι το ίδιο
και να βαφτίζω  σύννεφα με τα ονόματά μας

Advertisements