η αλήθεια εντός του στέρνου μου

αργοπεθαίνει

είναι αλήθεια, ό,τι εντός αργοπεθαίνει

η βία είναι που φοβίζει, το ακαριαίο

το άρρυθμο
ο ήλιος δύει κάθε φορά

και κάθε φορά ανατέλλει

μέσα στο χρόνο

μέσα σε μια παρένθεση

σε μια αγκύλη

σε μια γωνιά

σε μια κάμαρα

το φως σβήνει

κάποια βλέφαρα

τώρα που γράφω δεν θα ξανανοίξουν ποτέ

κι ας μην το σκέφτομαι

κάθε ανάσα είναι ένα μείον στου χρόνου τη γραμμή

κι ένα συν στη ζωή μου.

αύριο λέω

αύριο

μεθαύριο

του χρόνου

η γλώσσα πλέκει τις πιο όμορφες απάτες

τις πιο γλυκιές παρηγοριές

δημιουργεί συνθήκες για να κουρνιάζουν

οι ελπίδες μας, όταν σβήνουν τα φώτα.

 

Advertisements