προσαρμοστικότητα και άλλες παρωχημένες έννοιες

Η λύπη θα μας διαλύσει.
Αυτό κάνει. Διαλύει .Η μοναξιά έχει άλλη γεύση

στα πάτρια εδάφη. Εδώ μυρίζει πατέ και κρεμώδη τυριά.

Θα έπιανα το χέρι σου αν μου το έδινες.

Ναι αλήθεια είναι, θα το κρατούσα σφιχτά

κι ας μην έχω πια χέρια.

Από τη σιωπή που μου δίνεις, μόνο ποιήματα μπορώ να γράφω.

Να σου φοράω κουστούμια και φωνές

ανάλογα με τα γούστα. Κι εσύ αντίρρηση δεν φέρνεις.

Αν υποθέσουμε πως η άγνοια λογίζεται για κατάφαση.

Θα ήθελα πολύ να σε ταράξω. Μέσα στον ύπνο σου να ρθω

και να ουρλιάξω. Ο χρόνος γελάει μες τους καθρέφτες

κάθε μέρα ξυπνώ και με μια καινούργια ρυτίδα. Κρατάω το μολύβι

σαν να είναι περίστροφο. Και παίζω με τις λέξεις στη θαλάμη μια διεστραμμένη

ρουλέτα. Όταν αδειάσει, θα είμαι νεκρή.

Προς το παρόν, ακούω μουσικές για τρελλούς κι αλλοπαρμένους τύπους που θέλουν να γυρίσουν, για αυτούς που γύρισαν, κι ακόμα για όσους δεν θα γυρίσουν πια.

Κάθε σενάριο μου κάνει.  Αστείο δεν είναι;

Advertisements