με κλειστά βλέφαρα

αναθεματίζεις νύχτες

μέρες

κυρίως νύχτες

αυτές που με μαύρο κάλυψαν το τίποτα

τη διαδρομή ως τη θάλασσα

τη διαδρομή ως το τίποτα

το ξημέρωμα ως το πάντα εδώ

αυτό το εδώ που ονειρεύτηκε το αλλού

αυτό το αλλού που έγινε εδώ

αυτό που έγινε εκείνο

κι ύστερα το άλλο

κι ύστερα το ίδιο

κι ύστερα το τίποτα

δεν υπάρχουν συνταγές για ανένταχτους

νοικοκυροσύνες για αλήτες

πρωινά στο κρεβάτι

ηλιοβασιλέματα στη μύκονο

άλλοθι για μιζέριες χλιδάτες

πώς το λένε το όνειρο όταν γίνεται εφιάλτης;

πώς σαλτάρεις από μια χαραμάδα

πώς αγκαλιάζεις ένα φως που καίει

πώς αγαπάς ότι πεθαίνει;

σαν άλλος

απαντάς εαυτέ μου

σαν αυτός που από χρόνια κυνηγάς

κι όλο διαφεύγει

σαν εκείνος που έμοιαζες

στην τελευταία δρασκελιά

πριν τα θρύψαλλα του καθρέφτη

σ΄αγαπώ μου είπες

σαν πάντα

σαν εδώ

σαν αλλού

σαν τίποτα

σαν αυτό που ζωή μαρτυρά

πριν σβήσεις το φως

και καληνύχτα πεις

στη νύχτα που σκοτώνεις

για να αναστηθείς μέρα πάλι εσύ

σε έναν κόσμο που αγαπά

να σκοτώνει το φως με κλειστά βλέφαρα

Advertisements