Η λυπημένη πολιτεία των ανθρώπων – L’état triste des humains – La triste ciudad de los humanos – The sad city of people

Η λυπημένη πολιτεία των ανθρώπων.

 

Η λυπημένη πολιτεία των ανθρώπων.

Των ανθρώπων με τα χαμένα λογικά,

με τα χαμένα αισθήματα-

που ασφυκτιεί κάτω από σάρκινα σεντόνια,

κάτω από δανεικές μοναξιές-αναζητώντας

το δεκανίκι της ύπαρξης.

Σε θέλω, μου είπαν τα μάτια σου

Σε θέλω, μου είπε το κορμί σου

Κι εγώ,

αναζητώ αστροπολιτείες

διαφορετικές από αυτές που συλλαμβάνουν

οι κεραίες μου,

ίδιες μ’ αυτές που οι φλέβες σου

υπαγορεύουν.

L’état triste des humains

 

L’état triste des humains

Des humains avec leurs sens perdu

avec des sentiments perdus

qui suffoquent sous des draps chair,
ci-dessous des solitudes empruntées – recherchant
la béquille de l’ existence
Je te veux, m’ont dit tes yeux
Je te veux, m’a dit ton corps

Et je,

je recherche états d’étoiles
différentes de celles que mes antennes

capturent
identiques à celles que tes veines
dictent.

La triste ciudad de los humanos

La triste ciudad de los humanos.

De los humanos de lógica perdida,

de sentimientos perdidos –

que asfixia bajo sábanas de carne,

bajo soledades prestadas– buscando

la muleta de la existencia.

Te deseo, me dijeron tus ojos

Te deseo, me dijo tu cuerpo

Y yo,

busco ciudades astrales

diferentes de las que mis antenas

detectan,

iguales que las que tus venas

indican.

Lampiri, 23-03-03  (Traducción en espagnol : Mario Dominguez Parra)

 

The sad city of people

The sad city of people.

Of people with their logic lost

with feelings lost-

suffocating beneath sheets of flesh,

beneath borrowed  solitudes- seeking for

the crutch of being.

I want you, your eyes told me
I want you, your body told me

And I,

I am looking for starcities

different from those that my antennas

capture,

identical with those that your veins
dictate.

Advertisements