ημερολόγιο απωθήσεων, μέρος 1ο

Ασυνήθιστα βαρετές και γεμάτες

ελλοχεύοντα πρίσματα άρνησης οι μέρες

Που σέρνουν τα πόδια τους πάνω στο

χρόνο των τελευταίων μηνών του κοντέρ μου.

Αφουγκράζομαι το χάος

Κάτω από το χαλάκι της κουζίνας.

Τη διαστροφή της γάτας που επιμένει

Να τρέφεται αποκλειστικά με κροκέτα .

Βάφω τα νύχια μου

Σε μια προσπάθεια συγκέντρωσης

Στο τίποτα.

Τα ξεβάφω αμέσως

Σαν να μην αντέχουν άλλη

ματαιότητα τα νύχια μου.

Τις μέρες σέρνομαι φρόνιμα

Τις νύχτες ακροπατώ στα χαλιά

Και σκέφτομαι πράσινα

Αλλοφρονώ ησύχως

Καθώς μου υπαγορεύουν

Τα άγραφα τοπία αστικού

Κώδικα συμπεριφοράς.

Αδημονώ

Για αυτό που θα ΄ρθει

Να τα διαλύσει όλα

Αδημονώ για το μηδέν

Του ταχογράφου

Για το μπλε μιας άλλης θάλασσας

Για όλα αυτά που παραμένουν

Άγραφα, σιωπηλά και υποβόσκοντα.

Σε ένα χωράφι με μηλιές θα απλώσω

Ένα καρώ τραπεζομάντηλο

Και πάνω του θα αποθέσω

Όλα τα σύνεργα της τέχνης μου.

Τα μέλη του κορμιού μου.

Κι όπως θα κοιτάζω ανάσκελα το άπειρο

Ίσως μ’ ακούσεις να ελευθερώνω

Αυτό το αχ

Που από παιδί βαστάω μέσα μου.

Advertisements