μια βόλτα ως το Άπειρο

Σε περιβάλλον αστικό ξετυλίγομαι/ δέντρο/ μες στο τσιμέντο

Σε πάρκα/ και σε πλατείες παραδίνομαι/ να είμαι εγώ/επιμένω

κι ας μην ξέρω ποιος είμαι/ ψάχνομαι/ στο τέλος θα με βρω

το ελπίζω/ πάνω σε τοίχους χτυπώ/ κομματιάζομαι

από ότι με δένει χωρίζω.

Είναι η σιωπή γυμνή/ τυλίγει τον αέρα με σεντόνι

Βρώμικο/ μαύρο/ δανεικό/ τις ώρες που αδειάζουν όλοι οι δρόμοι

Όλοι μας μόνοι /εκπνέουμε ανάσες τοξικές/ τα όνειρα γυαλίζουν μες στη σκόνη

Γραμμές του τρένου φτιάχνουν πεντάγραμμα/

Για να σου φτιάξω μουσική δίχως λόγια/ διαιρώ σε αξίες

Ταξίδια/ νοήματα/ παύσεις που στέλνουν τις τροχιές στα υπόγεια.

Σπείρα ο χρόνος/ ελίσσεται γύρω μου/ είναι το σώμα μου ατσάλινη βίδα

Βόλτες στη θάλασσα/ είμαι ακίνητος/ έχω τη σκέψη χαλασμένη πυξίδα

Στιγμές που έζησα χωρίς την αλήθεια σου/

Κρέμονται τώρα από ταβάνια ανίας/ σε θέλω μου είπες/ όλα διαλύθηκαν

Βουτιά στο κενό χωρίς δίχτυ ασφαλείας

Κύκλος η αλήθεια/ τυλίγεται γύρω μου/ είναι η ψυχή μου σπασμένος καθρέφτης

Θέλω να πάω μια βόλτα στη θάλασσα/ σε προσκαλώ μαζί μου να έρθεις

 

Θυμίζεις φωτιά/ κι εγώ χρόνια καίγομαι/μέσα στις στάχτες έχω μάθει να ανθίζω

Ότι έχω παρ’ το /χωρίς ανταλλάγματα/Όσο με αδειάζεις/ τόσο γεμίζω

 

Περπατάμε μαζί/ στην άλλη πλευρά της σελήνης

Μου φτάνει μόνο/ ότι απλόχερα δίνεις

Καινούρια αρχή/ σε καινούριο πλανήτη/Δεν υπάρχει ρόλος/ για θύμα και θύτη

Ο χρόνος κυλάει από δίπλα και ρέει /

αντίστροφα τώρα, ένα ποτάμι που καίει

είμαστε παιδιά/ γελάμε παρέα/φοράμε χρώματα/ η ζωή είναι ωραία

σπείρα η ζωή/ ελίσσεται γύρω μας/ είναι τα σώματα κισσοί που ανεβαίνουν

πάνω σε τοίχους/ όλα βάφονται πράσινα/ τα όνειρα εδώ ποτέ δεν πεθαίνουν

στιγμές που ζούμε/μες στην αλήθεια μας/ κρέμονται τώρα γιρλάντες σε δέντρο

σε θέλω μου είπες/όλα ενώνονται/ βουτιά στης αγάπης το κέντρο

κύκλος οι φίλοι/ ανοίγονται γύρω μου/ είναι η ψυχή μου κοχύλι βρεγμένο/

θέλω να πάμε μια βόλτα ως το Άπειρο/ σε περιμένω…

Advertisements