Ο στραγγαλιστής των ρυθμών

 Μαριονέτα, δεμένη απ' τις κλωστές 
 αν μπορείς  πέτα...(1998)

Κι όπως σε τραβάνε τα σκοινιά στον ύπνο

Ματώνουν οι καρποί σου,

Ευτυχώς, δεν σε αφήνει το ξεραμένο αίμα στα σεντόνια

Το πρωί να ξεχαστείς

Ούτε για μια στιγμή

Να πεις πως δρόσισες τα χείλη σου

Με γεύση ελευθερίας

Σπασμένος σε κομμάτια

Ραμμένος ξανά, με ξώραφα γαζιά

Και κάτι αφρολέξ για να φουσκώνεις

Κουνάς τα χέρια και τα πόδια ρυθμικά

Σ’ ένα σκοπό που ρυθμό μέσα του δεν έχει

Εσύ, εσύ

το πολύ να γίνεις ο βασιλιάς των δεμένων

Σακάτηδων

Ο επόπτης των ματωμένων καρπών κι αστραγάλων

Ο στραγγαλιστής των ρυθμών

Τα χέρια σου βέβαια δεν φτάνουν στο λαιμό σου

Τα σκοινιά τραβάνε πίσω

Δένουν τα χέρια πισώπλατα

Κάθε φορά που επιθυμείς αντίσταση.

Δεν έχεις βούληση, κι αν έχεις ξέχασέ την

Ονειρέψου διατάσεις κι αγκαλιές

Κι ελευθερία

Και λίμνες γαλάζιες

Σβήσε όσο  θες το κόκκινο στον ύπνο

Το πρωί σε περιμένει αίμα στο σεντόνι

Και ο σκοπός που τόσο γρήγορα υποτάσσει.

Με κομμένα φτερά δεν πετάς ποτέ.

Με δεμένα φτερά δεν πετάς.

Αλλά θα μπορούσες, κάποτε.

Advertisements