Επαναληπτική σεκάνς

Στις ερημιές της εθνικής

Εκεί που τα βράδια με βρίσκουν να οδηγώ

Τη σάρκα μου σε δρόμους επιστροφής

Με τα χέρια στο τιμόνι, το ραδιόφωνο

Ανοιχτό και το μυαλό να τρέχει ξυπόλητο

Σε κάποιο χωματόδρομο, από αυτούς που

Προσπερνώ καθημερινά και όμως ποτέ

δεν έστρεψα, ούτε τιμόνι,

Ούτε βλέμμα.

Με τα φώτα να τροφοδοτούν την

ψευδαίσθηση μιας μέρας

Που συνεχίζεται πέραν του ωραρίου

Θρηνώ  για τη φυγή που ανεβλήθη

Για τις μέρες που δεν ήταν για χάσιμο

Κι όμως προσπέρασαν

Για όλα αυτά που θα έπρεπε να έχω πει

Πριν τα καταπιεί η σιωπή και η κούραση.

Δεν παραδέχομαι πως επιστρέφω.

Προσποιούμαι πως φεύγω ταξίδι

Τα αφήνω όλα πίσω και κάνω μια

καινούργια αρχή.

Και το πιστεύω για επτά ολόκληρα λεπτά-

Πριν στρίψω στον παράδρομο και φτάσω σπίτι.

Κάθε μέρα, επτά ολόκληρα λεπτά, εγκαταλείπω.

Advertisements