Της μνήμης.

Οι ρημαγμένες μέρες,

κατά ορδάς στοιβάχτηκαν

στο περβάζι.

Νόμιζαν ουρανός πως τις περίμενε,

μα ήρθε η πτώσις.

Από παράθυρο ψηλό. Της μνήμης.

Οι ρημαγμένοι χρόνοι.

Σαν τις χορδές τεντώθηκαν

Κιθάρας.

Ήλπιζαν να γίνουν μουσική,

Μα έσπασαν μεσούσης της

Ταλάντωσης.

Χάσκουν σαν άντερα απ’ την κοιλιά.

Του σκάφους.

Advertisements