έλλειψη επίπλωσης …

Σκέψεις που παραδέρνουν δεξιά, αριστερά, πάνω, κάτω στο δωμάτιο.
Ανοίγω το παράθυρο, μα μόνο ο καπνός ταξιδεύει, μόνο αυτός δραπετεύει δείχνοντάς μου το δρόμο. Αναρωτιέμαι αν αξίζει την προσπάθεια. Να σηκωθώ να βγω έξω αφήνοντας το δωμάτιο κορεσμένο από τις σκέψεις. Μάταιος κόπος. Μεταφέρονται παντού, με ακολουθούν πιστά σκυλιά παρά πόδας. Θα θελα οι σκέψεις να είναι γάτες. Να με εγκαταλείπουν τακτικά , ακροπατώντας πάνω στις στέγες και να επιστρέφουν πεινασμένες και χαδιάρες το επόμενο πρωί. Με τυραννούν οι ανήσυχες σκέψεις, δεν κουρνιάζουν με τίποτα κι ας τους στρώνω χαλάκι να τεντωθούν.
Μένει να συμφιλιωθούμε, το ξέρω. Να τις τακτοποιήσω κάπως για να μην με εμποδίζουν. Να βρουν κι αυτές την άκρη τους μες στο κεφάλι μου και να μου αφήσουν το δωμάτιο άδειο.
Κάποιοι τρελαίνονται με τα άδεια δωμάτια, μα εγώ τα προτιμώ. Φεύγεις κι επιστρέφεις και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ούτε καν ο χρόνος. το πρόβλημα προκύπτει όταν οι σκέψεις ξεπηδούν και κάνουν κατάληψη του χώρου. Αυτή η έλλειψη επίπλωσης τις βοηθά…
Το τσιγάρο καίγεται μες στο τασάκι. Η στάχτη κρατά ακόμα το σχήμα του. Το μυαλό μου καίγεται μες στο δωμάτιο. Δεν έχω αέρα, μόνο τσιγάρα έχω.
Ασφυκτιώ, αλήθεια. Δεν μου έχω αφήσει καθόλου χώρο. Μόνο σκέψεις μου έχω αφήσει. Θα θελα να είχα φύγει τότε. Τώρα δεν μπορώ, εγκλωβίζομαι εναλλάξ μες στο μυαλό και στο δωμάτιο.
Έρχεσαι λες, να δω που θα σε βάλω να κοιμηθείς. Ίσως να είναι μια καλή αφορμή να αρχίσω να τακτοποιώ. Δεν θα θελα να με βρεις άνω κάτω. Μόνο δώσε μου λίγο χρόνο, και λίγο χώρο αν βρεις. Έχω καιρό να μείνω μακριά μου..καταλαβαίνεις φαντάζομαι.

Advertisements