Από τότε που η αμοιβάδα…

Κάθομαι στο δωμάτιο και καπνίζω. Η μπαλκονόπορτα ανοιχτή, ακούω το θόρυβο του δρόμου, απόλυτο κοντράστ με την ομορφιά του τοπίου που απλώνεται μπροστά από το μπαλκόνι μου. Σκοτάδι πια, κι όμως ανάγλυφα σχεδόν αναδύεται η θάλασσα στο βάθος, τα δέντρα, και φωτάκια που τρεμοπαίζουν δίνοντας το στίγμα της θαλπωρής, κάπου εκεί έξω.

Εδώ και τέσσερεις ώρες αλλάζω θέσεις, μια στο γραφείο, μια στο μπαλκόνι. Μετράω τα τσιγάρα στο τασάκι. Ούτε σήμερα το έκοψα. Αύριο, λέω στον εαυτό μου. Θα έπρεπε να δουλεύω, η δουλειά έχει συσσωρευτεί και είμαι ήδη πίσω. Μα δεν μπορώ να δουλέψω. Αύριο λέω στον εαυτό μου.

Προσπάθησα να ακούσω μουσική, να διαβάσω, να δω ταινία, όλα νοητά μες στο μυαλό μου, μα δεν γίνεται. Κι έτσι γράφω. Δεν το θέλω, ειλικρινά αυτή την ώρα, μα δεν υπάρχει άλλο τίποτα για μένα.

Μόνο αναβολές πραγμάτων.

Αυτή την ώρα δε νοιώθω. Όλα σταματούν να υφίστανται σαν ξεχωριστά πράγματα, ανακατεύονται μες στο μυαλό μου, μια σούπα και σερβίρονται στο χαρτί. Μπορείτε κι εσείς να δοκιμάσετε, σκοπεύω να σας προσφέρω. Αύριο.

Τώρα είμαι μόνο εγώ, η σούπα και το χαρτί.

Αύριο θα είναι πάλι όλα τα άλλα/ όλοι οι άλλοι.

Ακόμα και οι πιο κοντινοί. Κυρίως αυτοί ακυρώνονται μέσα μου σαν αυθύπαρκτα όντα ή κυρίως αυτούς προσπαθώ να ακυρώσω γράφοντας. Και πρώτο από όλους τον εαυτό μου.

Είναι που η ελευθερία κερδίζεται, δεν χαρίζεται. Και η αυτονομία έχει το ζόρι της.

Δεν θέλω ζόρια απόψε, κι ας με επισκέφτηκαν χωρίς κάλεσμα. Έχω ένα κενό, ούτε χαρά ούτε λύπη, ένα κενό συναισθήματος, ένα κομμάτι που λείπει. Κι ας με διαβεβαιώνουν όλοι ότι είναι τα πάντα στη θέση τους, εγώ ξέρω καλύτερα. Εγώ λείπω.

Χρόνια τώρα λείπω. Αφήστε μήνυμα, θα σας φωνάξω να φάμε τη σούπα. Ή μάλλον, να φάτε τη σούπα. Λέω να λείπω.

Μόνο τώρα είμαι εδώ. Απόλυτα εδώ, απόλυτα εγώ, να εύχομαι να νιώσω, επιτέλους, αυτό που θα ισοσκελίσει το μάταιο που με κατακλύζει- σαν την πιο στέρεη αλήθεια που βιώθηκε ποτέ, από τότε που η αμοιβάδα έδειξε σημεία ανταπόκρισης στο περιβαλλοντικό στρες.

Advertisements