Το πρόσωπό σου

(Πίνακας Γεράσιμος Γαλιατσάτος)

Καθολική καταβύθιση εντός.
Σιγά σιγά χαμηλώνουν οι φωνές
απομακρύνονται, σβήνουν.
Το φως φθίνει, συρρικνώνεται
μέχρι που μένει μια αχνή κηλίδα
κι ύστερα Τίποτα.
Σκοτάδι και ησυχία.

Σαστισμένη ηρεμία, προθάλαμος
επωάζοντος πανικού, βουβή
παράνοια κι έπειτα ημέρωμα
των παλμών ως την ελεγχόμενη
αυτοκυριαρχία της ανάσας.

Θέλω να θυμηθώ. Πρέπει να
θυμηθώ. Πασχίζω να θυμηθώ.
Επιμένω με λυσσασμένη γαλήνη.
Ιδρώνω, κρυώνω, εξαντλημένη
αφήνομαι.
Δεν τα καταφέρνω. Ούτε και τώρα.
Πώς μπόρεσα.

Πώς μπόρεσα να ξεχάσω.

Πώς μπόρεσα να ξεχάσω το πρόσωπό σου.

Advertisements