Ιεροτελεστία της φυγής

Ιεροτελεστία της φυγής
η αγκαλιά που προηγείται προδοσίας,
σαν να φιλάς το χώμα πατρίδας
που αφήνεις οριστικά
με ένα εισητήριο χωρίς επιστροφή
στην τσέπη.

Σαν τάμα που κρεμάς
για ένα θαύμα που από πριν
έχεις σκοτώσει κάθε ελπίδα
να το ζήσεις.

Έτσι είναι αυτές οι συναντήσεις.
Αποξηραμένες και άοσμες.

Σαν φρούτο εξωτικό
που το γεύεσαι νεκρό,
αφού προηγουμένως έχει
διασχίσει ωκεανούς κολυμπώντας
στα συντηρητικά νερά
της κονσέρβας του.

Ο χρόνος, τελικά
αυτός που αλλάζει φορά
στα στιγμιότυπα της ζωής
βάζοντας κάθε φορά τελεία
όπου η μνήμη ή η ψυχή
πονά λιγότερο για να ακουμπήσει
την κατεστραμμένη αφή της.

(φωτογραφία Λάμπος Ζεγκίνογλου)

Advertisements