Σε σένα

http://issuu.com/e-bookmarks/docs/bookmarks9


(φωτογραφία Λάμπος Ζεγκίνογλου)

Σε σένα απευθύνεται αυτό το ποίημα.
Όπως και τόσα άλλα.

Σε σένα που ορνιθοσκαλίζεις ιερογλυφικά
κάτω από το φεγγάρι μιας ερήμου.
Ή μιας πόλης έρημης, λερώνοντας τους
βρώμικους τοίχους της με κόκκινη μπογιά.

Που περιφέρεσαι, χαράματα
μισομεθυσμένος, ημίτρελλος
σε σοκάκια, πλατείες και άδειες
λεωφόρους,

ακίνητος.

Σε σένα που στέκεις παράμερα
της σιωπής, κομπιάζοντας μπροστά
στη φωτιά και τη σαστισμένη οργή της.

Που φυτεύεις υάκυνθους σε μια ξερή
βουνοπλαγιά πεθαμένων λέξεων και
περιμένεις την άνοιξη.

Φορέας ανισόρροπων παλμών,

καλοφτιαγμένος
στέρεος και βαρύς

μες στη διαύγεια της θλίψης σου.

Χαμένος.

Ανακαλύπτεις όσα
θα χάσεις ξανά και ξανά.

Τινάζεις από το μάυρο 

τις χρωματιστές επωμίδες
και τραβάς την πορεία σου.

Απίθανη ελπίδα της εμμονής μου.

Σε σένα,
που δεν ξέρω
ποιος είσαι,
ξέρω μόνο ότι
έρχεσαι…

Advertisements