12 χρόνια…

  
(φωτογραφία Τάκης Γραμμένος)   
                   
Στον πατέρα μου

Δώδεκα χρόνια κι όμως ακόμα

χορεύει φρέσκια μέσα μου

 η απώλεια χέρι χέρι με τη μνήμη.

Με πέταξες με το ένα χερί στα βαθειά

και φώναξες,

κολύμπα

εγώ είμαι εδώ.

Μετά δολώσαμε το πολυάγκιστρο και

είπες απομακρύνσου..

Σε παρατηρούσα να στριφογυρίζεις

την πετονιά σα λάσσο

και να τη στέλνεις στα άπατα.

Τίποτα δεν με τρόμαζε,

ούτε καν η σκιά

μισού αιώνα που μας χώριζε.

Με ανέβασες σε ένα ποδήλατο

χωρίς βοηθητικές- δεν χρειάζεσαι δεκανίκια

– και με έσπρωξες να φύγω.

Όταν επέστρεψα με αίματα σε γόνατα κι αγκώνες

είπες την επόμενη θα πας πιο μακρυά προτού να πέσεις.

Τόσα βιβλία που μαλώναμε ποιος θα διαβάσει πρώτος

τώρα βαρετά ανοίγουν τις σελίδες τους σε έναν αναγνώστη.

Μου λείπεις, δεν ξέρω τι άλλο να σου πω.

Ευχαριστώ και συγνώμες εμείς δεν είχαμε ποτέ.

Ότι είμαι εσύ, μόνο που εσύ δεν είσαι πια,

και δεν είναι

πως δεν σηκώνομαι κάθε φορά που πέφτω

είναι που απλώς καμιά φορά 

δεν ξέρω κατά που να πάω …

Twelve years…

                         To my father

Twelve years and yet  still

loss dances  fresh inside me

 hand in hand with memory. 

You tossed me with one hand

deep in the sea

and shouted,

Swim

I am here.

Afterwards, we put the bait at the hook

and you said to me

step back.
I was  observing you

spinning

the line like a loop
and send it deep.

Nothing scared me,

not even the shade

of half a century

that separated us. 

You  put me on a bike

without  auxiliary,

you do not need crutches

– And pushed me to leave.

When I returned with blood on knees and elbows

you said next time you’ll go further before you fall.

So many books to argue who should read them first

bored  now,  open their pages to a solo reader.

I miss you, I don’t  know what else to say.

Thanks and apologies, us, we never had.

I’m you, only you’re not anymore

and it’s not

that i don’t get up every time I fall

it’s that sometimes

I don’t know where to turn to

Advertisements