Terra Incognita

Μόνο η αύρα σου…
Αυτή με συντροφεύει, όλες τις στιγμές
που αθροίζονται κάτω από την προσμονή…
γιατί η εικόνα σου θόλωσε πια μες στο μυαλό μου
σαν φινιστρίνι πλοίου που το θολώνουν σταγόνες θάλασσας.
Κάπου, εκεί έξω υπάρχεις
Κινείσαι, μεταφέρεσαι, περπατάς…
Συνδιαλέγεσαι.
Μοναχά που εγώ δεν προσκλήθηκα
κι έτσι δεν μπορώ ν’ ακούσω τη φωνή σου
ούτε να σε παρατηρώ την ώρα που κινείσαι.
Στη μνήμη, μοναχά ένα βλέμμα κράτησε καθαρή
την αίσθηση.
Μα όσο αθροίζουν οι στιγμές
ξεθωριάζει κι αυτή, σαν χαρτί ταπετσαρίας…
Αναρωτιέμαι αν με σκέφτεσαι
και τι να σκέφτεσαι δηλαδή
ένα άγνωστο πρόσωπο που σ’ έκανε να ζητήσεις συγνώμη
και να υποτιμήσεις την ευγένειά σου…
Μάλλον θυμωμένος είσαι …
γιατί άφησες την παρόρμηση να σε παρασύρει.
Μα πάντα επιστρέφουμε στον έλεγχο
κι όταν ο χρόνος ξεθυμαίνει τις ευωδιές
η λογική ακολουθεί το πρόγραμμα
και υποτάσσει…
περιορίζει…
-το σώμα μας-
μακριά από την έκθεση στον κίνδυνο
-την σκέψη μας- μακριά από τον πειρασμό…
του αγνώστου.
Terra incognita εσύ για μένα. Εγώ για σένα.
Σε μια παράσταση. Αυτό το έργο είναι Διάλογος.
Μην με αφήνεις να πω την τελευταία φράση.
Είναι κουραστικοί και θλιβεροί οι μονόλογοι.
Και κλέβουν πάντα το χειροκρότημα…
Εκβιαστικά.

Advertisements