Φυγή

Εγώ, εσύ και η σιωπή
ανάμεσα μας μια χορδή σπασμένη..
μια αγκύλη γεμάτη αποσιωπητικά..
Τι άλλο να κάνω ;
Η παρουσία μου προκαλεί πανικό
θυμό, οργή, μικρά ελεγχόμενα ξεσπάσματα…

Εγώ, εσύ και μια ξύλινη πόρτα
ανάμεσά μας…
Κλείνεις με πετσέτα τις χαραμάδες
να χωριστεί και ο αέρας…
Δεν μπορείς να ανασάνεις…
Τι άλλο μένει…

Να βάλουμε κι άλλα ανάμεσά μας
Απόσταση, τσιμέντο, τοίχους, ανθρώπους…
Φωνές δυνατές, να καλύπτουν τους σφυγμούς
οργή δυνατή να καλύπτει τη λύπη.

Φύγε…μου είπες
Φύγε…
Κι εγώ, άκουγα μείνε…

Παρ’ όλα αυτά έφυγα…

Advertisements